Onze Honden

Hier zal ik onze honden voorstellen,op dit moment hebben we er tien waarvan er eentje binnenkort naar een nieuwe baas zal vertrekken,dat is Polly die we een paar weken geleden hebben gevonden en waarvoor er op dit moment een serieuze aanvraag loopt.

We hebben er inmiddels al heel veel gehad,heel veel hebben een fijn nieuw tehuis gevonden en ook hebben we van een heel stel afscheid moeten nemen vanwege ouderdom of ziekte,maar allemaal hebben we ze nog een fijne tijd kunnen geven waarin ze veel liefde en zorg hebben gekregen

De andere 9 honden blijven bij ons en dat om verschillende redenen, die nogal verschillend zijn,de een is te angstig en niet goed gesocialiseerd de ander kan niet met andere honden overweg,sommige zijn dermate gewond geweest dat ze er nog altijd de gevolgen van ondervinden en een paar zijn ook gewoon te oud,al met al is het een maffe bende  maar stuk voor stuk zijn ze ons even lief.

Als we weer eens een hond op straat vinden laten we die eerst checken op een chip,is die niet aanwezig gaan we er vanuit dat er geen baas is en dat niet alleen vanwege de ontbrekende chip maar ook door de omstandigheden waarin we het betreffende dier vinden,meest langs een weg waar in de verre omtrek geen mens of huis is te ontdekken en ook het gedrag van het dier wijst er duidelijk op dat hij of zij is achtergelaten, we kunnen nog steeds niet bevatten dat mensen tot zoiets in staat zijn maar de realiteit is helaas wel zo.

Vervolgens nemen we de tijd om het dier te leren kennen en  het karakter  te leren kennen zodat we dan op zoek kunnen gaan naar een fijn  nieuw tehuis,dit in samenwerking met stichting Esperanza en Maureen van de Ranjaclub in Nederland en van de Duitse stichting Tierheimleben in Not.

Nu naar onze blijvertjes,

 

 

Einstein

Einstein is de oudste van onze hondenfamilie en ook de eerste die kwam aangelopen, we woonden pas in Hongarije en wisten toen nog niet wat er allemaal op ons pad zou komen,we hadden op dat moment 4 honden en waren vastbesloten als er een zou sterven we er geen meer bij zouden nemen omdat we toch wel heel graag aan reizen toe wilde komen,Peter en ik hebben beide ons hele leven meerdere honden gehad  en zullen die ook altijd wel hebben maar twee stuks leek ons ook een prima getal,gemakkelijk mee te nemen op reis vonden we,maar ja het leven had andere plannen met ons.

Einstein hebben we zo genoemd omdat er een hek om ons terrein staat en onze honden daar niet uit konden maar zei speelde het klaar om er wel in te komen omdat ze dringend op zoek was naar een nieuw tehuis , het regende en ze had honger,eerst dachten we nog dat ze wel terug naar haar eigen baas zou gaan maar nee hoor ze was vastbesloten bij ons te blijven,vermoedelijk was ze gedumpt in het bos dat rondom ons huis ligt Inmiddels is ze  ruim 15 jaar en slaapt ze de hele dag en wordt alleen wakker om wat te eten en haar behoefte te doen,op de eerste foto is ze een jaar of 8 en was ze nog super fit en geregeld op jacht naar muisjes tussen het brandhout.

Einstein is een bijzonder ongecompliceerd hondje die met alles en iedereen overweg kan en gewoon geniet van het leven hier

De tweede foto is recent,even een wakker momentje met Rexie op de achtergrond,de Duitse herder die we een jaar of vier geleden van de ketting hebben gered ,Rexie is kortgeleden op 13 jarige leeftijd overleden na nog een paar heel gelukkige jaren bij en met  ons te hebben doorgebracht.

Marlon

Marlon, de naam heeft hij van  onze dierenarts gekregen,eigenlijk  had ze hem Marlon Brando genoemd omdat hij zo charmant was.

Marlon is bij de dierenarts binnengebracht door een politieagent die hem zwaar gewond had gevonden, en mee naar huis had genomen,in de tuin gelegd en eten gegeven , na een dag of vijf begon het te stinken en heeft hij geschrokken de hondenvanger opgebeld die hem heeft opgehaald en naar de kliniek gebracht,eigenlijk met het idee dat ze hem daar wel een spuitje zouden geven omdat hij er zo afschuwelijk aan toe was,maar het lot was Marlon goed gezind, er was net een pas afgestudeerde dierenarts bij het team gekomen die net dienst had toen Marlon werd binnengebracht en zei begon aan de taak hem weer op te lappen,een dag of wat later kwamen wij in de kliniek met een van onze andere honden en zagen hem liggen, we waren echt geschokt over hoe hij er aan toe was en toen ook nog bleek dat er geen baas was om hem te verzorgen en hij naar de plaatselijke opvang gebracht zou worden waar de zorg echt minimaal is en waar het al zwaar is voor een gezonde hond was het al snel duidelijk dat hij met ons mee zou gaan, de verwachting was dat hij niet al te lang mee zou leven omdat hij al erg oud was en in een afschuwelijke conditie, we wilden hem graag nog een fijne tijd geven,

het heeft lang geduurd voor de wonden genezen waren, heel apart was dat we er elke dag suiker op moesten strooien wat de genezing zou bevorderen en de pijn ook weg neemt, we hadden daar nog nooit van gehoord maar het blijkt  ook vroeger een veel gebruikte methode geweest te zijn en het werkt fantastisch, na een tijdje zijn we wel overgegaan op honingzalf wat ook goed werkt omdat de hele kamer knarste en plakte van de suiker die Marlon van de wond schudde.

Marlon is een oor kwijt en een oog is niet meer goed maar hij is fantastisch genezen en super gezond, hij is nu eigenlijk wat te dik maar we laten het maar zo, hij is niet van de lange wandelingen of veel bewegen,de bank in de woonkamer is absoluut favoriet en dat gunnen we hem

Fay

Fay is een bruin witte Border Collie, ze is jaren geleden bij ons gekomen na een noodkreet van de Duitse stichting Tierheimleben in Not, Fay zat in een groot asiel samen met haar twee pups en in dat asiel heerste het parvo virus wat dodelijk is voor pups en zwakke honden, eigenlijk hadden we op dat moment zoals meestal teveel honden maar bij de stichting weten ze ook wel dat ik een groot fan van Border Collies ben  en dat ik dan echt geen nee kan zeggen.

Eigenlijk was het de bedoeling dat er een goed tehuis voor Fay gezocht zou worden maar eenmaal bij ons bleek ze een erg angstig  en paniekerig hondje te zijn en wilden we het eerst een tijdje aanzien of ze überhaupt wel geschikt zou zijn als huishond, Border Collies zijn geweldige intelligente honden maar als er verkeerd mee wordt omgegaan zijn ze vaak voor het leven verpest en kost het op zijn minst erg veel moeite om er weer wat van te maken.

Inmiddels gaat het prima met haar,omdat wij midden in het bos wonen zijn er niet teveel prikkels voor haar en geniet ze er volop van zich met de paarden te bemoeien,het liefst drijft ze ze van de wei de stal in waarbij ze het nooit laten kan om snel even in de staart van Linda te gaan hangen,geheel ongevaarlijk is dat niet want er is maar een gerichte trap nodig en ze zou gebroken botten hebben maar Linda vind het ook wel grappig en trekt zich er niets van aan.

Helaas is een van de pups toch nog overleden aan het parvo virus wat hij toch nog had opgedaan in het asiel,de andere woont nu bij vrienden van ons en heet nu Sissy.

Fay is inmiddels al 9 jaar maar nog in topconditie,ze leeft samen met Robbie die absoluut niet met andere honden overweg kan  maar ingelukkig is met Fay.

Robbie

Robbie is ook al een flinke tijd bij ons, we kregen jaren geleden de vraag of we konden helpen, er was bij iemand  een hond aan komen lopen en die wilde niet meer weg en de betreffende mensen hadden al een paar honden die niet verdraagzaam waren met andere honden , dus daar blijven kon hij niet, we hebben toegezegd wel te willen helpen en zo kwam Robbie in ons leven, de bedoeling was om een goed tehuis voor hem te vinden maar tegen de tijd dat er een serieuze aanvraag was had hij ons al ingepakt en dan met name Peter,die twee zijn nog steeds hele dikke vrienden, dus Robbie bleef voor goed bij ons en achteraf is dat ook de beste beslissing geweest want toen Robbie eenmaal volwassen was bleek hij niet meer met de andere honden overweg te kunnen en dat ontaarde in heftige vechtpartijen, bij ons is dat niet fijn maar als hij inmiddels ergens anders had gewoond was hij misschien wel in een asiel geëindigd en wij hebben veel plaats en ook de mogelijkheden hem apart van de andere honden te houden, gelukkig is hij vet verliefd op Fay en dat is wederzijds , die twee hebben dan ook een heel gelukkig leven samen.

Ze zijn altijd ergens samen te vinden en niets is fijner om samen muisjes uit te graven of stokken op te halen en samen de paarden pesten is ook een favoriete hobby, iets waar de paarden zich trouwens helemaal niets van aantrekken ,duidelijk is wel dat Fay daarvan de aanstichtster is want als Robbie alleen bij de paarden is dan blijft alles rustig.

Robby is een fantastische waakhond, hij waarschuwt altijd direct als er volgens hem wat is en waar de andere honden dat altijd met veel overbodig lawaai doen blaft hij alleen maar als het echt nodig is, hij is vriendelijk naar bezoek maar dat alleen maar zolang wij erbij zijn en zeggen dat het goed is, ook gaat hij graag met mij mee wandelen in het bos en ook dat geeft mij een veilig gevoel, de bossen zijn hier niet te vergelijken met Nederland, het is hier eenzaam, je kan hier rustig uren wandelen zonder iemand tegen te komen behalve dan behoorlijk veel wild en dan geeft een stoere sterke hond een veilig gevoel.

In het bos op de foto daar vind hij niets aan en dat is duidelijk te zien.

Tippie

Tippie is ruim 8 jaar en inmiddels al een jaar of 7 bij ons, zijn leven is niet al te vrolijk begonnen, aangeschaft door iemand in Hongarije als schapendrijfhond maar omdat hij niet voldeed sleet hij zijn dagen vastgebonden aan een hek.

Voor dat Tippie bij ons kwam zag ik een advertentie van dezelfde eigenaar die van een andere Border collie af wilde die ook al niet voldeed , omdat wij op dat moment te vol zaten vertelde ik dat aan vrienden die ook gek zijn op Border collies en gelukkig haalden zij per omgaande de ontzettend leuke Beau daar weg maar ook vertelden zij mij over een heel jonge Border die bij die man rondliep en dat het ook daarmee naar hun idee fout zou aflopen , en zo was het ook, nog geen half jaar later werd ook daarvoor een nieuwe plek gezocht.

Nu moet ik toegeven dat ik super fan van Border Collies ben dus er is echt niet veel voor nodig om mij over te halen,een jaar of wat geleden hadden we er dan ook nog 5, helaas zijn er inmiddels twee overleden en ik mis ze nog steeds

 

Links achter Billy en ervoor Shep,die zijn er niet meer, aan de andere kant Tippie en Jock,  Fay kwam bij ons kort na dat deze foto is gemaakt.

 

We hebben Tippie zo snel mogelijk opgehaald, hij kende helemaal niets en had veel aan socialisatie gemist, iets wat we nu nog steeds aan hem merken, het is een scheet van een hond, hij luistert perfect, hij is enorm sociaal met de andere honden maar het is een erg hyper hondje, hij probeert op dit moment roedelleider te zijn maar bakt daar niets van, we hadden twee honden die deze rol geweldig goed op zich hadden genomen, Nemo en Joepie maar die zijn beide van ouderdom overleden en er moet nu een nieuwe rangorde gezocht worden, Tippie probeert wat maar het geeft meer onrust dan nodig is, jammer genoeg hebben we op dit moment geen hond die een stabiele roedelleider kan zijn dus moeten wij zelf geregeld voor orde en rust zorgen, dat lukt ons prima maar het is zeker zo dat het veel rust in de groep brengt als ze dat onderling kunnen regelen. Tippie is het liefste bezig met iets zoals een Border collie ook eigen is, met schapen of paarden hoeden heeft hij niets, hij houdt het bij stokken en ballen en mee het bos in.

 

Tippie mee het bos in, hij is de enigste van onze honden die daar los kan zonder te gaan jagen.

 

Hij loenst wel een beetje.

Archie

Het verhaal van Archie is weer zo n typisch verhaal over hoe wij in elkaar zitten, we komen nogal eens bij de dierenarts, zo vaak dat we inmiddels  goed met iedereen in de kliniek bevriend zijn, omdat we al jarenlang honden opvangen zitten we soms meerdere keren per week in de kliniek en zo gebeurt het dan ook regelmatig dat we daar een hond zien die er ernstig aan toe is maar geen eigenaar heeft, het betreffende dier moet dan na behandeling naar een opvang en dat is geen beste zaak voor een ernstig gewonde hond,de kans dat ze dat niet overleven is dan ook groot. Ook deze keer was het weer raak,onze dierenarts is ook wel zo slim dat als er weer eens een ernstig gewonde hond is ze ons het kamertje inschuift waar net heel toevallig het dier zielig ligt te wezen, ze weet heel goed dat wij daar geen weerstand aan kunnen bieden en het eigenlijk wel zeker is dat wij het betreffende dier mee naar huis nemen.

Het was niet best gesteld met Archie, beide achterbenen waren gecompliceerd gebroken en zijn bekken was gebroken, hij kon niet meer lopen en mocht het zelfs niet proberen, hij was zo op straat gevonden, aangereden en achtergelaten, amper 3 maanden oud. Hij moest nog een tijdje in de kliniek blijven en er zouden nog de nodige operaties moeten volgen, Tja waarheen dan met zo n hond, nou ja naar ons dus. de hele revalidatie heeft ongeveer een jaar geduurd maar hij heeft alles heel stoer doorstaan,hij is zelfs helemaal gek op de dierenarts die hem heeft behandeld en waar we de meeste honden mee de kliniek in moeten slepen is het bij Archie omgekeerd, hij sleept ons mee naar binnen en gaat iedereen daar dolblij begroeten,alsof hij weet dat ze daar zijn leven gered hebben. 

Het enige nadeel van elke keer weer een gewonde hond meenemen is dat we normaal  proberen goede tehuizen voor de gevonden honden te vinden maar dat dit bij deze  honden  niet meer gaat lukken, de revalidatie duurt meestal lang waardoor ze zich erg aan ons hechten en we ze het dan ook niet aan willen doen weer te moeten verhuizen maar op die manier blijven we te veel honden houden en dat is iets wat we nou net niet meer willen, onze leeftijd gaat inmiddels toch wat meespelen, nu kunnen we alles nog prima aan maar of dat over 10 jaar nog zo is moeten we ook nog maar afwachten, nou ja het is niet anders, nee zeggen kunnen we toch niet en de andere kant opkijken ook niet, Archie heeft in ieder geval geluk gehad net zoals Marlon en Rataplan. Archie is nog vaak geopereerd maar helemaal goed zal het nooit worden,een achterpoot is behoorlijk stijf en zijn hele achterkant is een beetje scheef maar hij red zich er super mee en rent haast nog harder dan de gezonde honden, Als het koud en nat is heeft hij wat meer last dus hij heeft een luxe plekje in een stoel naast de kachel en daar is hij zeer tevreden mee.

Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt is Archie een ontzettend lieve en blije hond gebleven. Omdat hij toch de nodige socialisatie gemist heeft door zijn langdurige revalidatieproces is Peter met hem naar de hondenschool gegaan en dat heeft hem ook erg geholpen om normaal met vreemde honden en mensen om te gaan,hij vond de hondenschool geweldig en zat altijd als eerste in de auto als we het woord schooltje maar lieten vallen, hij deed het daar zo goed dat hij als beste geslaagd is en Peter nog een vervolg cursus met hem heeft gedaan waar hij ook als beste naar voren kwam. Archie is hier nu de  meest geleerde hond met heuse diploma's.

Archie hier nog heel jong samen met Linda

Archie en Babsy

Heerlijk knus in zijn stoel.

Babsy

De beschrijving van Babsy volgt binnenkort

Rataplan

De beschrijving van Rataplan volgt binnenkort

Jock

De beschrijving van Jock volgt binnenkort

 

 

 

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Marijke Canters
6 maanden geleden

Wat leuk om de mooie foto's van "onze" Robbie weer te zien. Het is hem aan te zien dat hij gelukkig is.